2. Pustynia

Pustynia, pośrodku której stoi człowiek; A w nim światłość, czystość, nienasycenie Pragnienie objęcia mnie w Edenie Trwała nasza chwila na uniesień scenie. Zanik czasoprzestrzeni, miejsca przynależności, Jedność nasza trwała w nieskończoności; Boskiej esencji, kresu nieskazitelności. Chwilo, wiecznie trwaj w swej przychylności.   © Forma Abstrakcji. Prawa autorskie zastrzeżone!

Read More 2. Pustynia