2. Pustynia

man-2589900_1920.jpg

Pustynia, pośrodku której stoi człowiek;

A w nim światłość, czystość, nienasycenie

Pragnienie objęcia mnie w Edenie

Trwała nasza chwila na uniesień scenie.

Zanik czasoprzestrzeni, miejsca przynależności,

Jedność nasza trwała w nieskończoności;

Boskiej esencji, kresu nieskazitelności.

Chwilo, wiecznie trwaj w swej przychylności.

 

I wtem usłyszałam głos: nie walcz, nie opieraj się temu, co nadeszło i nadchodzi, żyj, przeżywaj, czuj. To jest esencja życia.

© Forma Abstrakcji

[Kopiowanie bez zgody autora jest zabronione prawnie.]

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s